Skip to content Skip to navigation

IKAROS VOLLEYBALL

   ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ: ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΑΡΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΡΑΤΖΑΣ: ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΙΣΤΑΡΑΣ

Ημερομηνία: 
Τρίτη, Φεβρουάριος 20, 2018 - 19:15

Τις μάχες τις σχεδιάζουν οι στρατηγοί και τις υλοποιούν οι στρατιώτες. Αν θέλαμε να παρομοιάσουμε την αθλητική ομάδα με αλυσίδα, ο μεγάλος και βαρύς κρίκος αυτής δεν είναι άλλος από τον προπονητή της. Πάρα πολλοί χαρακτηρισμοί συνοδεύουν τα πρόσωπα των προπονητών και όχι άδικα, όπως αρχηγός, μαέστρος, στρατηγός, οι οποίοι και αποδεικνύουν το μεγάλο και σοβαρό έργο που επιτελούν αυτοί μέσα στον αγωνιστικό χώρο...
Το αν είναι εύκολο ή όχι το έργο του προπονητή ποικίλλει ανάλογα με το σε ποια χώρα αυτός ασκεί το προπονητικό του έργο. Στις περισσότερο αναπτυγμένες αθλητικά χώρες το έργο του μπορεί να χαρακτηρίζεται και ως ευκολότερο ή απλούστερο, για τον λόγο ότι υπάρχει δίπλα του ένα επιτελείο εξειδικευμένων ατόμων, ικανό να διευκολύνει σε πολύ μεγάλο βαθμό το έργο του. Στην Ελλάδα ο ρόλος ενός προπονητή μπορεί κάλλιστα να χαρακτηριστεί και ως πολυσύνθετος, δεδομένου ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων αυτός -παράλληλα με την κύρια αρμοδιότητά του- ασκεί και τα καθήκοντα του παιδαγωγού, του ψυχολόγου ή ακόμα και αυτά του «πατέρα». Όμως είτε απλούστερο είτε συνθετότερο ρόλο έχει ένας προπονητής, πρέπει οπωσδήποτε αυτός να συγκεντρώνει δύο στοιχεία: Την έμπνευση και την καθοδήγηση...
Τον Δημήτρη Καρατζά τον γνώρισα ως coach της ομάδας όταν κλήθηκα να αναλάβω το επικοινωνιακό κομμάτι της. Αντίκρισα μία…διχασμένη προσωπικότητα: Πολύ ήρεμος και πράος εκτός αγωνιστικού χώρου, που μεταμορφωνόταν σε…έναν παθιασμένο πολεμιστή μέσα στο γήπεδο. Να τον βλέπεις να καθοδηγεί με μαεστρία τις αθλήτριές του, να γίνεται κατακόκκινος από τον θυμό του, όταν οι δικές μας χαζεύουν ή αυτοσχεδιάζουν στο taraflex και να αναρωτιέσαι: «Μα είναι ποτέ δυνατόν αυτό το άτομο που μιλάει σχεδόν ψιθυριστά και απολύτως γαλήνια στις κοινωνικές συζητήσεις του να μεταμορφώνεται σε θεριό ανήμερο;…Και όμως είναι!…».
Το αγωνιστικό πορτραίτο του Δημήτρη Καρατζά περιλαμβάνει θητεία και ως αθλητή (1987-2008), αλλά και ως προπονητή: Και βέβαια η προϋπηρεσία του στο taraflex εξηγεί γιατί σήμερα όταν καρφώνει στο προπονητικό διπλό, η μπάλα σκάει ακριβώς λίγο μέσα από τη γραμμή στην απέναντι πλευρά του παρκέ  ή όταν αποκρούει τα καρφιά των αντιπάλων, βγάζει κάτι υποδοχές που με τη σειρά τους βγάζουνε μάτια…

 

Το αγωνιστικό βιογραφικό του coach του ΙΚΑΡΟΥ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ:
1987-2006: Πανιώνιος Γυμναστικός Σύλλογος.
2006-2008: Α.Σ. Πέρα.
2009-2013: ΑΕ Αίολος Ταύρος.  Προπονητής πρώτης ομάδας γυναικών. Τις δύο τελευταίες χρονιές πραγματοποιήθηκε η άνοδος στη Β΄ Εθνική.
2013-2014: Πειραϊκός Σύνδεσμος. Προπονητής κορασίδων.
2015-2016: Αστέρας Νίκαιας. Προπονητής πρώτης ομάδας ανδρών.
2016-2017: ΙΚΑΡΟΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ. Προπονητής κορασίδων/παγκορασίδων.
2017-2018: ΙΚΑΡΟΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ. Προπονητής πρώτης ομάδας και κορασίδων.

 

Στις πάμπολλες συζητήσεις που έχουμε κάνει από την αρχή της γνωριμίας μας και ζώντας τον αρκετές φορές μέσα από τις προπονήσεις και τους αγώνες δεν μου αφήνει κανένα μα κανένα περιθώριο διαφορετικής απάντησης ή παρερμηνείας από το ξεκάθαρο μήνυμά του: Του χρόνου θα γίνουμε ομάδα, ο κόσμος να χαλάσει, δεν πα και ο ίδιος ο Θεούλης να κατέβει εδώ κάτω για να δει πώς περνάμε…Μπορεί εφέτος να είναι μία πειραματική, περίεργη ή μεταβατική χρονιά, μπορεί λόγω των ειδικών συνθηκών που επικρατούσαν να εμφανίστηκαν κάποια σημάδια ανεκτικότητας ή υποχωρητικότητας εκ μέρους μας, αλλά του χρόνου τα ψέματα τελειώνουν. Έχει την εντολή να προχωρήσει, να οικοδομήσει ομάδα πάνω σε υγιείς και στέρεες βάσεις και αυτό θα πράξει, ανεξαρτήτως του κόστους και της βαρύτητας των επιλογών του...
Για τη συνέντευξη είχε αποφασιστεί να παίξουμε στη δική του έδρα: Στο κλειστό του Νικολάου Ζερβού. Εκεί που χτίζεται η ομάδα του ΙΚΑΡΟΥ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ. «Μία πρώτης τάξεως ευκαιρία σκέφτηκα να φιλοτεχνήσω ακόμα περισσότερο το πορτραίτο του μέσω των ερωτήσεων…». Κοιτώντας τον κατευθείαν στα μάτια μόλις τελείωνα την κάθε ερώτηση, για να «κόψω» αντιδράσεις, τον έβλεπα να χαμογελάει με νόημα μόλις άκουγε την κάθε ερώτηση, σε ελάχιστες από αυτές να το μελετάει προτού απαντήσει και μία ερώτηση να τη χαρακτηρίζει ως παγίδα. Εκεί που δίστασε για τα καλά ήταν όταν τον ρώτησα να περιγράψει τον εαυτό του προπονητικά. Τελικά ο coach έχει μεγάλα αποθέματα σεμνότητας...
Και βέβαια ακούγοντάς τον να μου «ανοίγεται» δεν άργησα να αντιληφθώ ότι η ίδια λέξη που κυριαρχεί στη δουλειά του, επηρεάζει σε πολύ μεγάλο βαθμό και τη σκέψη του: Μέθοδος. Και οι άνθρωποι με μέθοδο δεν πέφτουν εύκολα στη λούμπα, δεν κάνουν εύκολα το λάθος, είτε εργάζονται ως προπονητές, είτε είναι αποθηκάριοι και πρέπει να τακτοποιήσουν ένα σωρό από κούτες σε μία τεράστια αποθήκη. Με αυτοπεποίθηση, τυλιγμένη σε μία γνήσια μετριοφροσύνη, ανοικτός, άμεσος, φιλικός, διπλωμάτης εκεί που έπρεπε και προπαντός διαπνεόμενος από μεγάλο σεβασμό: Πώς θα διατυπώσουμε την απάντηση, ώστε να μην θίξουμε ή να μην προσβάλλουμε κάποιον...
Η κουβέντα μας με τον coach του ΙΚΑΡΟΥ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ κύλησε σε πολύ όμορφους και αρκετές φορές σε δυνατούς ρυθμούς. Στις φράσεις του διέκρινα την αποφασιστικότητά του να κερδίσει το μεγάλο στοίχημα, που δεν είναι άλλο από το να φέρει την ομάδα στη θέση που της αξίζει. Πεισματάρης όσο εκεί που δεν παίρνει, το παραδέχθηκε άλλωστε και ο ίδιος στη σχετική ερώτηση που του τέθηκε. Εκτός συνέντευξης τα σημεία συζήτησης δεν ήταν πολλά, άλλωστε η συχνή μας συνεργασία με έχει βοηθήσει να αποκρυπτογραφήσω τον τρόπο σκέψης του και να επιλύσω τις όποιες τυχόν απορίες έχω για το έμψυχο δυναμικό της ομάδας...

 

Και όταν έφτασε η στιγμή να...τοποθετηθούμε απέναντι στον αγωνιστικό χώρο, εγώ...ως διαγώνιος φύσει και θέσει επιθετικός παίκτης θα έπρεπε λογικά να καρφώσω. Όσα καρφιά όμως και αν έριξα, η υποδοχή που βγήκε από την απέναντι πλευρά ήταν εφάμιλλη του καλύτερου libero...
 

Ξεκινώντας τη συζήτησή μας θα ήθελα να μου δώσετε την εικόνα της ομάδας όταν την αναλάβατε…
«Ανέλαβα την ομάδα δέκα πέντε ημέρες προτού ξεκινήσει το πρωτάθλημα. Η ομάδα βρισκόταν σε δύσκολη φάση, λόγω της φυγής κάποιων έμπειρων αθλητριών και αναγκαστικά το βάρος θα έπρεπε να πέσει στις νέες αθλήτριες. Προωθήθηκαν στην πρώτη ομάδα τέσσερις αθλήτριες από το τμήμα των Κορασίδων για να συμπληρωθεί το puzzle…».

 

Σήμερα που μιλάμε η αγωνιστική εικόνα της ομάδας ποια ακριβώς είναι; 
«Η ομάδα βρίσκεται σε ένα πολύ καλύτερο επίπεδο και από τακτικής αλλά και από τεχνικής πλευράς. Έχει κάνει βήματα προς τα εμπρός, δεν παύει όμως να βρίσκεται σε ένα μεταβατικό στάδιο, με την έννοια ότι έχει τα απαιτούμενα προσόντα για πολλά περισσότερα πράγματα…».

 

Η φυγή του προηγούμενου προπονητή και κάποιων αθλητριών έφερε ορισμένες ανακατατάξεις στην ομάδα, με κυριότερη εκείνη της προώθησης κάποιων αθλητριών από το αναπτυξιακό τμήμα. Θέλω να μου πείτε δύο λόγια γι’ αυτές τις αθλήτριες και πόσο βαριά είναι ή φαντάζει η φανέλα της πρώτης ομάδας γι’ αυτές…
«Για τις αθλήτριες που προωθήθηκαν στην πρώτη ομάδα αυτό που μπορώ να πω είναι ότι είμαι πολύ ευχαριστημένος από την προσπάθειά τους, αλλά και από τη νοοτροπία τους. Ευελπιστώ να βελτιωθούν ακόμα περισσότερο στο μέλλον.
Η φανέλα της πρώτης ομάδας γι’ αυτά τα νεαρά κορίτσια είναι βαριά, γιατί είναι εντελώς διαφορετική η πίεση που καλούνται να διαχειριστούν…».

 

Ο σχεδιασμός του καλοκαιριού με τις προσθήκες και τις αποχωρήσεις αθλητριών σε ποιο στάδιο βρίσκεται;
«Στο μυαλό μου έχω σχεδόν κατασταλάξει για την επόμενη μέρα. Η ομάδα χρειάζεται σίγουρα ενίσχυση σε αρκετές θέσεις, γιατί πριν αρχίσει η αγωνιστική περίοδος αποδυναμώθηκε αρκετά και θα πρέπει του χρόνου να είναι πολύ ανταγωνιστική για το πρωτάθλημα…».

 

Η βαθμολογική θέση της ομάδας δεν είναι καλή. Βρίσκεται χαμηλά στον βαθμολογικό πίνακα. Βλέποντας όμως κάποιος την ομάδα μπορεί να πει ότι έχει κενά, π.χ. παίζει μόνο με μία καθαρόαιμη πασαδόρο και μία libero. Εσείς τι πιστεύετε; Για τη βαθμολογική θέση ευθύνονται οι μόνο οι ελλείψεις σε έμψυχο δυναμικό ή είναι και θέμα γενικότερης νοοτροπίας με την έννοια του ότι «δεν τρέχει και τίποτα αν χάσουμε…»;
«Η βαθμολογική θέση στην οποία βρίσκεται η ομάδα είναι περισσότερο θέμα λανθασμένης νοοτροπίας παρά της έλλειψης ποσοτικών και ποιοτικών λύσεων. Η ομάδα θα μπορούσε να βρίσκεται σε καλύτερη θέση, αλλά η απειρία μερικές φορές των νεαρών μας παικτριών μας έχει στοιχίσει. Αυτό όμως είναι και θετικό, γιατί η ομάδα μέσα από τα λάθη της -και μέσα βέβαια από τα παιχνίδια- μαθαίνει και γίνεται καλύτερη και εμπειρότερη…».

 

Θέλω τώρα να έρθουμε στον coach Δημήτρη Καρατζά. Περιγράψτε μου παρακαλώ τον εαυτό σας προπονητικά: Αυστηρός, απαιτητικός, σκληρός, αμείλικτος σε θέματα πειθαρχίας...
* (Η δυσκολότερη ερώτηση που μου έκανες…απαντάει! Έχει πέσει πολλή σκέψη και λίγο αμηχανία…)…
«Είμαι επίμονος και απαιτητικός πολύ. Σε θέματα πειθαρχίας πολύ σκληρός και λίγο φωνακλάς στα time outs όταν οι δικές μας δεν τραβάνε. Στη συγκεκριμένη ομάδα που προπονώ δίνω μεγάλη βάση και στην εκγύμναση και στην τεχνική, γιατί η ομάδα απλά αυτήν την εποχή δημιουργείται. Πιστεύω ότι είμαι δίκαιος ως προπονητής. Για παράδειγμα δεν έχω κανένα πρόβλημα αν έρθει κάποια αθλήτριά μου και με ρωτήσει γιατί δεν χρησιμοποιείται συχνά να της εξηγήσω τον λόγο και να της ζητήσω μεγαλύτερη προσπάθεια και βελτίωση…».

 

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι το να καταλάβουν αθλήτριες μικρές σε ηλικία κάποιες έννοιες όπως «σκυλιάζω όταν χάνω…», «μπαίνω στο γήπεδο και τρώω σίδερα…», «ματώνω τη φανέλα…», «θέλω να κάνω σκόνη τις αντίπαλες…»;
«Η αλήθεια είναι ότι είναι αρκετά δύσκολο, αλλά η ομάδα θα πρέπει να τις μάθει αυτές τις έννοιες, ώστε να γίνει καλύτερη, ειδικά σε θέματα νοοτροπίας και αγωνιστικότητας. Άμα περάσεις στην αθλήτρια τη νοοτροπία τού να νικήσει και τού να προσπαθήσει με σωστό τρόπο να κατακτήσει, όλα τα υπόλοιπα είναι ευκολότερα για τον προπονητή…».

 

Μία αθλήτρια δεν παίζει καλά. Το παιχνίδι είναι πολύ κρίσιμο. Στο time out εσείς της κάνετε έντονες παρατηρήσεις. Πόσο εύκολο είναι το να την πάρει από κάτω από λέμε και αντί να βελτιωθεί να πάει χειρότερα;
«Αυτό εξαρτάται από την ιδιοσυγκρασία και την προσωπικότητα της κάθε παίκτριας. Άλλες αθλήτριες με τις φωνές κομπλάρουνε και άλλες σκυλιάζουνε. Είναι καθαρά θέμα διαχείρισης του κάθε προπονητή απέναντι σε κάθε παίκτρια. Μερικές είναι η αλήθεια θέλουνε την πίεση…».

 

Πώς χειρίζεστε μία αθλήτρια που έχει αρχηγικές τάσεις στα αποδυτήρια; Για να το πω λαϊκά την έχει δει…Παπαρίζου, ντίβα ή πρώτο βιολί της ορχήστρας;
«Η ομάδα είναι πάνω από πρόσωπα και εμένα αυτό που με ενδιαφέρει είναι το γενικό καλό. Αν κάποια αθλήτρια ξεφύγει, θα πρέπει ο προπονητής να είναι εκεί, να της δείξει τον σωστό δρόμο είτε με λόγια είτε με πράξεις. Η αρχηγός για μένα φαίνεται από το πώς κρατάει τις ισορροπίες στα αποδυτήρια και από το πώς συμπεριφέρεται, δίνοντας πρώτη το καλό παράδειγμα για όλη την ομάδα…».

 

Συνηθίζεται να λέγεται πως ο προπονητής είναι και πατέρας και παιδαγωγός και δάσκαλος και σύμβουλος. Συμμερίζεστε αυτήν την άποψη;
«Με βάση την ομάδα που προπονώ ηλικιακά πιστεύω ότι θα πρέπει να έχει την απαιτούμενη εμπειρία στο πώς να διαχειρίζεται τις αθλήτριές του. Στην προκειμένη περίπτωση για την πρώτη ομάδα ο προπονητής θα πρέπει να είναι καθοδηγητής, εμψυχωτής, ψυχολόγος και δάσκαλος σε θέματα τεχνικής και τακτικής…».

 

Η συνέντευξη φτάνει προς το τέλος της και θα σας λέω τα ονόματα των αθλητριών μας. Δίπλα από το καθένα θα μου βάλετε έναν χαρακτηρισμό με μία ή δύο το πολύ λέξεις…
1/ Ειρήνη Γιαννικοπούλου…
«Το μυαλό της ομάδας…».

2/ Αγγελική Λίνα… «Ελπιδοφόρα…».
3/ Κατερίνα Μπακούλα… «Ήρεμη δύναμη…».
4/ Κατιάνα Στέφου… «Δυναμίτης…».
5/ Χριστίνα Τσάβου… «Ομαδική στο έπακρο…».
6/ Στέλλα Μερκούρη… «Full ανταγωνιστική…».
7/ Μάρθα Καραμαργιού… «Σκυλί του πολέμου…»
8/ Τασούλα Αναστασία… «Θέλει χρόνο…»
9/ Ιωάννα Καλομενίδου… «Απροσπέλαστη…».
10/ Ζένια Δασκαλάκη… «Συνεπέστατη στις υποχρεώσεις της…».
11/ Νικολέτα Δημητρακοπούλου… «Έμπειρη…».

 

Πόσο ρίσκο είναι για έναν προπονητή να αναλαμβάνει μία ομάδα στο μέσον της περιόδου; Και κυρίως να μην έχει επιβλέψει αυτός την προετοιμασία και τις μεταγραφικές κινήσεις;…
«Είναι μεγάλο ρίσκο γιατί αναλαμβάνει μία ομάδα που στην ουσία δεν είναι φτιαγμένη από εκείνον και δεν έχει τον αναγκαίο χρόνο για να πραγματοποιήσει τις απαιτούμενες διορθωτικές αλλαγές, ενώ από την άλλη πλευρά τρέχει το πρωτάθλημα και οι αγωνιστικές υποχρεώσεις αυξάνουν. Όμως αυτή είναι η μοίρα των προπονητών. Πρέπει να είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμοι για οποιαδήποτε πρόκληση βρεθεί στον δρόμο τους…».

 

Τελικά τι είναι δυσκολότερο να προπονεί κανείς; Άνδρες ή γυναίκες και γιατί;
«Σίγουρα είναι δυσκολότερο το να προπονεί γυναίκες, γιατί η ψυχολογία τους είναι διαφορετική από εκείνης των ανδρών. Και η διαχείριση αγωνιστικών και μη καταστάσεων που χρειάζονται οι γυναίκες είναι πολύ μεγαλύτερη από αυτής των αντρών…».

 

Αν σας έλεγα όχι ονομαστικά, αλλά αριθμητικά να μου απαντούσατε από τις δώδεκα αθλήτριες που διαθέτει σήμερα η πρώτη ομάδα πόσες έχουν μέλλον σε αυτήν τι θα μου λέγατε;
* (Και εδώ πολλή σκέψη έπεσε…)…
«Νομίζω (χαμογελάει πονηρά…), ότι είναι ερώτηση-παγίδα! (χαμόγελα και από εμένα...)...
Εννέα με δέκα! Μερικές όμως έχουν πολύ μέλλον μπροστά τους. Λαμπρό μέλλον θα έλεγα…».

 

Θέλω τελειώνοντας να δώσετε μία ευχή για την ομάδα και για όσους βρίσκονται κοντά σε αυτήν…
«Θέλω να ευχηθώ αρχικά μία αγωνιστική σεζόν χωρίς σοβαρούς τραυματισμούς για τις αθλήτριές μου και υγεία και αγωνιστική πρόοδο για την ομάδα μας. Για τους ανθρώπους που απαρτίζουν τη διοίκηση θα ήθελα να πω ότι βρίσκονται πάντοτε κοντά στην ομάδα, σε πλήρη και αρμονική συνεργασία μαζί μου και εύχομαι ολόψυχα αυτή η συνεργασία να αποδώσει καρπούς…».

 

Coach ήταν μεγάλη χαρά και τιμή που σας είχαμε κοντά μας και ακούσαμε τις απόψεις σας σε αυτήν την πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση που είχαμε μαζί σας. Σας ευχαριστούμε θερμά και σας ευχόμαστε με τον ΙΚΑΡΟ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ να φτάσετε στην κορυφή και κορύφωση των προσδοκιών σας. Να έχετε υγεία, δύναμη και πολλές νίκες με την ομάδα…
«Και εγώ σας ευχαριστώ πολύ και σας εύχομαι καλή επιτυχία στο έργο και στην προσπάθειά σας…»

 

Στον αθλητισμό θα πρέπει να αποφεύγεις τα μεγάλα λόγια για τον απλούστατο λόγο ότι κινδυνεύεις ανά πάσα στιγμή να διαψευστείς και να εκτεθείς. Πρωταθλητές στα λόγια και στις υποσχέσεις υπήρξαν πάμπολλοι, στις πράξεις όμως ελάχιστοι…
Στην προκειμένη περίπτωση όμως και δίχως ίχνος υπερβολής ή ωραιοποίησης των καταστάσεων έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο που κλήθηκε «να βγάλει το κάρο από τη λάσπη…» και εκείνος έπεσε αμέσως στη φωτιά δίχως να ζητήσει εγγυήσεις ή να εξετάσει έμψυχα υλικά ή προσθαφαιρέσεις στο roster. Και από οποιαδήποτε οπτική γωνία και αν το δεις, όταν καλείσαι να αναλάβεις μία ομάδα από την οποία έχουν αποχωρήσει ούτε μία ούτε δύο αλλά εννέα έμπειρες αθλήτριες, και εσύ αναλαμβάνεις δύο εβδομάδες μόνο προτού αρχίσει το πρωτάθλημα, αυτό αυτόματα σημαίνει ότι…το μαγαζί μπορεί να μην θέλει μόνο κανά-δυο μερεμετάκια, όπως μπορεί να υπέθεταν ορισμένοι, αλλά ριζική ανακαίνιση! Και μέχρι εσύ ως προπονητής να καταφέρεις να μεταλαμπαδεύσεις τη δική σου φιλοσοφία στις παίκτριες, τα λαχεία ενδεχομένως να έχουν κληρώσει και να μην είσαι ανάμεσα στους τυχερούς. Ο Δημήτρης Καρατζάς όμως τόλμησε και αυτό σίγουρα πιστώνεται σε αυτόν...
Ένας Αυστριακός συνθέτης είχε πει κάποτε: «Οι άνθρωποι μπορεί να ξεχάσουν τι τους είπες, μα θα θυμούνται πάντοτε τι τους έκανες να αισθανθούν…». Και ο Δημήτρης Καρατζάς ήταν εκείνος που έκανε όλους τους φίλους του συλλόγου του ΙΚΑΡΟΥ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ, τους γονείς και τα φιλικά πρόσωπα των αθλητριών που τιμούν και υπερασπίζονται τη φανέλα του, τους ανθρώπους που «τρέχουν» τον σύλλογο επιλύοντας καθημερινά τα δεκάδες προβλήματα που ανακύπτουν να αισθάνονται ότι πράγματι επήλθε η πολυπόθητη αλλαγή σελίδας στον σύλλογο, ότι μετά την μεγάλη τρικυμία επήλθε η γαλήνη, ότι μετά τα ερωτηματικά και την αμφιβολία για το αν ο σύλλογος θα κατορθώσει να ορθοποδήσει ή θα παραδώσει τα κλειδιά ήρθαν τα πρώτα δειλά χαμόγελα μαζί με τα σχέδια για το μέλλον...
Και βέβαια ο ΙΚΑΡΟΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ στο πρόσωπό του έκανε την ιδανικότερη επιλογή προκειμένου να καλύψει τη θέση του πρώτου καπετάνιου στο γυναικείο τμήμα. Και μην σας ξεγελάει το ήρεμο του ύφους του. Και στην τακτική του πολέμου είναι άφθαστος, αλλά και τα διάφορα είδη του πολέμου γνωρίζει. Τόσο τον ορθόδοξο (αυτόν δηλαδή που διεξάγεται με όπλα) όσο και τον αποκαλούμενο ανορθόδοξο (αυτόν που διεξάγεται χωρίς όπλα). Απλώς έχει τον δικό του, ιδιαίτερο και μοναδικό τρόπο, να αυτοχαρακτηρίζεται: Η ήρεμη δύναμη… Ένα πρόσωπο που δεν στρογγυλοκάθεται επάνω σε εγγυήσεις, πιστώσεις χρόνου, εξασφαλίσεις και δεν ξέρω εγώ ποιες άλλες αβάντες, αλλά ρίχνεται στη μάχη, δεν μπορεί παρά να αποτελεί αυτό που συνήθως λέγεται: «Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση…»… 
Όμως δεν θα πρέπει να διαφεύγει από κανέναν μας το εξής: Αν μία ομάδα παρομοιαστεί με ορχήστρα και ο προπονητής με μαέστρο της, για να αντηχήσει δυνατά το τραγούδι της νίκης σε όσο το δυνατόν περισσότερους αγώνες θα πρέπει όλοι ανεξαιρέτως οι συντελεστές της μουσικής σύνθεσης να καταθέσουν τον καλύτερό τους εαυτό, να φτάσουν στα όριά τους και αν χρειαστεί να τα ξεπεράσουν κιόλας. Είναι χρέος όλων και όχι μόνο των αθλητριών που αποτελούν τα μέλη της ορχήστρας. Χρέος προς τους εαυτούς τους, προς το σωματείο, προς όλους όσοι βρίσκονται κοντά στην ομάδα του ΙΚΑΡΟΥ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ…
AVANTI MAESTRO ΛΟΙΠΟΝ…

 

Ο...διαγώνιος