Στο άθλημα του volley η θέση της πασαδόρου και το αξίωμα της αρχηγού ταυτόχρονα είναι ένας «εκρηκτικός» συνδυασμός, από όποια οπτική γωνία και αν το δει κανείς. Και αυτό γιατί πέρα από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που θα πρέπει να συγκεντρώνει η αρχηγός μίας ομάδας -μάλιστα δεν είναι διόλου τυχαίο πως αρχηγοί στις περισσότερες ομάδες χρίζονται οι παλαιότεροι/ες σε αγωνιστική θητεία αθλητές/τριες- δεν μπορεί να προσπεράσει κανείς αβίαστα το γεγονός ότι η θέση της πασαδόρου είναι η πλέον νευραλγικότερη σε μία ομάδα…
Το ρόλο αυτό στη γυναικεία ομάδα του Ικάρου Καλλιθέας τον έχει αναλάβει η Ειρήνη Γιαννικοπούλου.
Η Ειρήνη, από μικρό κοριτσάκι είχε -και εξακολουθεί να έχει- ως ίνδαλμα την πληρέστερη ίσως πασαδόρο του ελληνικού πρωταθλήματος -την Αθηνά Παπαφωτίου- και που φωτογραφιζόταν όλο καμάρι και υπερηφάνεια δίπλα της, πέρασε για δύο αγωνιστικές σεζόν (2009-2011) από τα αναπτυξιακά τμήματα (Μίνι, Παγκορασίδες) του Έσπερου Καλλιθέας πριν καταλήξει στην οικογένεια του ΙΚΑΡΟΥ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ και κατόρθωσε να συνδυάσει σχολείο, προπονήσεις και πανελλήνιες και να εισαχθεί σε πανεπιστημιακή σχολή (Θεολογική Σχολή Αθηνών). Είναι αποφασισμένη να γράψει τη δική της ιστορία στον χώρο, κάνοντας πάσα προς τις νίκες, τις κατακτήσεις, τις επιτυχίες και τους θριάμβους. Μπορεί μεν δικαίωμα στο όνειρο να έχουν όλες, πλην όμως το όνειρο αυτό ζωή θα γίνει μόνο για όσες το κάνουν σκοπό της ζωής τους. Και η Ειρήνη πάνω σε αυτό το θέμα θα κάνει πίσω μόνο για να πάρει φόρα και να πραγματοποιήσει το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός…
Μερικά από τα σχόλια της Ειρήνης:
«Το volley άρχισε να μου αρέσει στην αρχή της εφηβικής μου ηλικίας. Με τραβούσε ο ανταγωνισμός που έβγαζε το άθλημα και το ομαδικό πνεύμα που απέπνεε και έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ με αυτό…».
«Για μένα ο ΙΚΑΡΟΣ είναι όπως ακριβώς μία δεύτερη οικογένεια, γιατί με τις κοπέλες που αγωνίζονται ακόμα και σήμερα στην ομάδα είμαστε μαζί από τα αναπτυξιακά τμήματα, οπότε αντιλαμβάνομαι και εισπράττω ότι έχουμε ισχυρό δέσιμο μεταξύ μας. Ο ΙΚΑΡΟΣ αποτελεί το πρώτο μου αθλητικό σχολείο και δύσκολα μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου έξω από αυτόν. Στην αγωνιστική μου πορεία όλα αυτά τα χρόνια έχω και κρατάω πολύ δυνατές αναμνήσεις από συμπαίκτριες, αγώνες, προπονήσεις και προπαντός κοινή προσπάθεια…».
«Η πλέον ευχάριστη στιγμή στην αγωνιστική μου πορεία ήταν η πρώτη χρονιά που αγωνίστηκα ως πασαδόρος στον ΙΚΑΡΟ και από τα πρώτα κιόλας παιχνίδια -πραγματοποιώντας καλές εμφανίσεις- (απ)έδειξα στην προπονήτριά μου ότι πρέπει να με εμπιστεύεται και ότι αξίζω μία θέση στο βασικό σχήμα της ομάδας. Ευτυχώς κατά τη διάρκεια της μέχρι τώρα πορείας μου δεν είχα κάποιο σοβαρό τραυματισμό που να με φέρει πίσω αγωνιστικά και ψυχολογικά…
Ως ομάδα η πλέον δυσάρεστη στιγμή που βιώσαμε ήταν σίγουρα τη σεζόν 2015-2016, όταν με την ομάδα των Κορασίδων φτάσαμε ένα βήμα πριν από το final four και αποκλειστήκαμε στο tie-break του τελευταίου αγώνα…»
«Η ευχή μου για μένα είναι να βελτιωθώ ακόμα περισσότερο ως αθλήτρια σε ατομικό επίπεδο και για την ομάδα ασφαλώς να ανέβει κατηγορία την επόμενη σεζόν...
Θέλω να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου ως αρχηγός του ΙΚΑΡΟΥ, αλλά και ως Ειρήνη τους ανθρώπους που βρίσκονται κοντά στην ομάδα και προσπαθούν με όλες τους τις δυνάμεις να επιλύσουν τα καθημερινά προβλήματα που δεν είναι λίγα. Τα πράγματα στον αθλητισμό, σε συνδυασμό με την τραγική οικονομική κατάσταση που βιώνουμε, έχουν δυσκολέψει κατά πολύ. Εύχομαι η επόμενη σεζόν να μας βρει εκεί που πρέπει και διαβεβαιώνω ότι θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να πραγματοποιηθεί αυτό…».
